Dit jaar is het 19  jaar geleden dat het eerste Dynamofestival plaatsvond (1986). 
Voor  iedereen die een of meer festivals heeft gemist en vooral voor  mensen die er nog nooit zijn geweest, volgt hier een stukje geschiedschrijving. 

Het begon allemaal in hartje Eindhoven, 
in 1981 om precies te zijn, 
in  een jongerencentrum genaamd Dynamo...

Op 28 november was Raven de eerste band die in het Hardrockcafé optrad. In het tot de nok gevulde zaaltje zette Raven een geweldige show neer die een voorbode bleek te zijn van wat nog ging komen. Het kleine zweethok met zijn bloedfanatieke fans sleepte vele bands mee in een ongekend enthousiasme. Nergens ter wereld vond je een club met meer fans per vierkante meter. Nergens genoten bands meer respect. Mercyful Fate, Slayer, Exodus, Anvil, Agent Steel, Jaguar, Satan... een  eindeloze rij. Wie niet in Dynamo speelde hoorde er niet bij. 

 Om een lang verhaal kort te maken: In 1986 moest het 5-jarig bestaan van Dynamo gevierd worden. Dus werd er een podium op het parkeerterrein naast Dynamo neergezet. Een stelletje bands gecontracteerd en het feest kon beginnen. Het  eerste Dynamo Open Air festival.  De dranghekken voor het podium waren niet berekend op de 7000 bezoekers die uit hun dak gingen bij o.a. Satan, Angelwitch en Onslaught. Het podium stond scheef, de P.A. kreunde regelmatig, sommige bandleden waren de weg kwijt. Kortom, de sfeer zat er voor eens en altijd in. Dit was voor herhaling vatbaar! 

Het tweede jaar was een herhalingsoefening met als belangrijkste wijziging  het vervroegen van september naar Pinksteren in verband met het te verwachten betere weer. Dat hebben we geweten!  Ondanks de in het publiek gegooide bijbels van hoofdact Stryper viel het water  de hele dag met bakken uit de veelbezongen hemel. 14.000 fanatiekelingen trotseerden het hemelgeweld. Vooral om het eerste Europese optreden van Testament mee te maken. (de warming-up de dag van tevoren in Dynamo niet meegerekend)  Het stampvolle parkeerterrein  in hartje stad maakte duidelijk dat we uit moesten kijken naar een groter festivalterrein. 

Dit werd de ijsbaan, wat verder uit het centrum. Bijna 22.000 bezoekers uit heel Europa bevestigden de noodzaak  om te verhuizen. Het relaxte, vriendelijke sfeertje tussen bands, bezoekers, pers en bobo's waren de belangrijkste ingredienten van het feestje. Bands als Exodus, Candlemass en Laaz Rockit speelden de sterren van de hemel.. 

Vijf jaar was de ijsbaan ons feestterrein. (Voor de historici: In 1990 moesten we inderdaad even uitwijken naar de voetbalvelden achter de ijsbaan i.v.m. het renoveren van de baan.)  Tijdens deze ijstijd (1988 - 1992 na Christus)  ontwikkelde Dynamo zich tot  voorbeeld voor veel andere festivals. Dynamo was de wieg van veel nieuwe bands. Via DOA maakte het grote publiek voor het eerst kennis met  bands als Sepultura, Trouble, Armored Saint, Savatage, Sacred Reich, Primus... zelfs Extreme hebben we je voorgeschoteld. Nobody is perfect. 

Toen DOA in 1986 startte was het het eerste en enige festival in z'n soort. Niemand durfde ook maar te denken aan een line-up met alleen maar heavy bands.  Natuurlijk was er wel Monsters of Rock  maar geen enkele undergroundband kreeg daar ooit een kans om te spelen. In feite was de Aardschokdag het enig vergelijkbare evenement. Maar dat was altijd binnen en met te weinig regelmaat. Ons succes kreeg veel navolging door heel Europa. Dus zetten we een nieuwe trend: meer dagen, meer podia. 

Dit was qua ruimte natuurlijk niet mogelijk op de ijsbaan. Gelukkig konden we de beschikking krijgen over het militaire vliegveld dat nog net binnen de grenzen van Eindhoven lag: "Welschap".  5 jaar hebben we op die uitgestrekte vlakte gebivakkeerd. De bezoekersaantallen schoten omhoog. 43.000 in 1993, 70.000 in 1994. Onze 10-de verjaardag werd een enorm 3 daags feest met 3 podia, zo'n 50 bands van black metal tot hardcore en punk.  118.000 betalende bezoekers... Toen begaven de hekken het. Tot uit Japan en Brazilie kwamen de bezoekers. De halve camping lag vol oosterburen. Zou ons liberale canabisklimaat ...??? 

Legendarisch zijn de files van DOA'94 en '95. Ze staan nog steeds te boek als de langste files die er ooit in Nederland zijn geweest. Mensen barbecueden, noodgedwongen, hun Bratwürsten op de snelweg. De autoriteiten waren hier niet zo blij mee (vegetariers?). We moesten inkrimpen tot maximaal 60.000 man. Onnodig dus eigenlijk om te vermelden dat DOA 2 keer ruim voor aanvang uitverkocht was. Tijdens ons verblijf op Welschap trad zowat elke, zichzelf respecterende, band een of meerdere keren op: Slayer, Venom, Type O Negative, Machine Head, Korn, Marilyn Manson, Savatage, Dog Eat Dog, Danzig, Life Of Agony, Biohazard, Monster Magnet, Kyuss (R.I.P.)... het ging maar door. 

Helaas, Helaas, Na het 12-de festival in 1997 moesten we onze jachtgronden verlaten. De plek was uitverkoren om er 6.000 huizen op te bouwen. Waar haal je zo snel een nieuw terrein? Maanden werd er koortsachtig gezocht naar een nieuw terrein. Het werd een keuze tussen helemaal geen DOA of eenmalig terug naar de ijsbaan. Natuurlijk gingen we terug. Het betekende wel dat er maar 30.000 naar onze 13-de editie konden komen. Hoofdact s waren een briljant Rammstein en een dronken Pantera. Nieuw talent diende zich aan zoals: Deftones, Coal Chamber en Sevendust om er een paar te noemen.
 

We waren nog steeds op zoek naar een geschikte lange-termijn-locatie. De ijsbaan was tenslotte maar eenmalig... 
Dus hadden we in 1999  weer hetzelfde probleem: Waarheen nu weer? Ten einde raad streken we naast  de voormalige vuilnisbelt van Mierlo neer. Een dorp 5 km ten oosten van Eindhoven. Het bleek een rampzalige keuze te zijn geweest. Te klein, aanvoerwegen raakten verstopt, parkeren was een nachtmerrie, het stonk oorverdovend, Dixies gingen in rook op. 

De rest van 1999 en het begin van 2000 besteedden we wederom grotendeels aan een tevergeefse zoektocht naar een nieuw terrein. Bij gebrek aan beter kozen we voor het eerst sinds 1992 voor een eendaagse Dynamo, in het Nijmeegse Goffertpark. Wat een prachtige locatie! Mooier dan het Goffertpark hadden we het nog nooit gehad, maar... plaats voor een camping was in geen velden of wegen te bekennen. Vandaar dat het feest beperkt moest blijven tot één dag. Maar een feest werd het! Met onder andere Testament, Suicidal Tendencies, Slipknot, Korn en niemand minder dan Iron Maiden als grandioze afsluiter. Het weer was fantastisch, de hele dag zon, totdat om half negen de moeder aller wolkbreuken precies boven het Goffertpark losbarstte. Voor het eerst in de geschiedenis van Dynamo sloeg zelfs de bliksem in het podium.

Hoe mooi en gezellig het Goffertpark ook was, we wilden toch meer. Meer bands en meer dagen. En, o wonder, we vonden een nieuw terrein; in de achterhoek, in Lichtenvoorde om precies te zijn. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Het programma was rond - met toppers als Tool, Savatage, Motörhead, Cradle Of Filth, Saxon en Slipknot - en er waren al bijna 20.000 kaarten verkocht, toen het noodlot toesloeg; mond- en klauwzeer, oftewel MKZ! Vier weken van tevoren moesten we van hogerhand een streep trekken door Dynamo 2001. Voor het eerst sinds 1986 was er geen Dynamo Open Air.

Onze zoektocht ging voort. Waar we ook gingen kijken (Assen, Weert, Flevopolder, toch maar weer in Mierlo...), altijd bleek er wel een obstakel. Uiteindelijk waren het de mensen van Bospop die ons de helpende hand toestaken. Waarvoor nogmaals duizend maal dank!! Vastgeplakt aan het Weertse festival konden we in 2002 een kleinschalige, eendaagse Dynamo organiseren met onder andere Soulfly, Death Angel, Dropkick Murphys, Biohazard, Within Temptation en Children Of Bodom.

Eind 2002 dachten we eindelijk een nieuw terrein gevonden te hebben. En nog wel vlak bij huis, namelijk in Nuenen, onder de rook van Philips en letterlijk op een steenworpafstand van het terrein in Mierlo waar we in 1999 nog hadden gezeten. Het terrein was groot genoeg voor e n meerdaags festival voor 25.000 bezoekers en alles leek in kannen en kruiken totdat er een gloednieuwe flora- en faunawet bleek te zijn die, in het kort, ons verbood om in het broedseizoen op het beoogde terrein iets te organiseren. Dat moest ons natuurlijk weer overkomen. Inmiddels was de tijd zover gevorderd dat het onmogelijk was nog een alternatief te vinden. 2003 was wederom een jaar zonder Dynamo.

En in 2004 waren we dus terug in Nijmegen, in het mooiste festivalpark van het land, voor de 17e editie van Dynamo Open Air. Aan de bands heeft het niet gelegen, want met Slayer (in de originele bezetting!), Nightwish, Life Of Agony (ook al in de originele bezetting!!), Dimmu Borgir, Soulfly en alle andere zit het muzikaal wel snor. Een dikke 12000 bezoekers hielden het dit jaar droog. Soms scheen er zelfs een zonnetje.
 
 
 

Andre & toon 18-05-'04